Mijn magische meisje

mijn magische meisjeJani’s vader Michael vertelt hoe hun wereld instortte als hun dochter een zware vorm van schizofrenie blijkt te hebben. De driejarige peuter Jani is een klein genie. Als baby ontwikkelde ze zich razendsnel en met acht maanden kan ze al praten. Als ze dertien maanden is kent ze het alfabet en een paar maanden later spreekt ze al in grammaticaal correcte zinnen en stelt ze zichzelf voor met de woorden: ‘Ik ben Jani Paige en ik ben achttien maanden oud.’ Vlak voor haar derde verjaardag verscheen Jani’s eerste denkbeeldige speelkameraadje, een hond met de naam Laag. Daarna kwam er een kat met de naam 400. Het is normaal dat kinderen dit soort fantasievriendjes hebben, maar bij Jani volgen er nog zoveel dat haar ouders de tel kwijtraken.

Recensie:
Mijn magische meisje is het waargebeurde verhaal van Michael Schofield, zijn vrouw en hun dochter Jani en zoon Bodhi. Wanneer je begint met lezen, krijg je al snel door dat Jani als baby al anders was. Het meisje doet het met veel minder slaap en moet continu bezig gehouden worden. In het begin valt vooral op dat Jani beschikt over een goed stel hersens… Ze zit verstandelijk ver boven haar eigen leeftijd en praat ook over dingen waar andere kinderen van haar leeftijd geen weet van hebben. Vermoeiend, maar vooralsnog niet ernstig. Maar met het eerste denkbeeldige vriendje begint het tij langzaam te keren… Het lijkt wel of Jani’s fantasie niet opraakt, niet alleen komen er heel veel denkbeeldige vriendjes ten tonele, ze komen allemaal ook uit een bijzondere wereld. Wanneer Jani een broertje krijgt blijkt al snel dat het niet het gunstige effect heeft dat ze hadden gehoopt. Wanneer Bodhi huilt probeert Jani letterlijk alles om hem te laten stoppen, maar niet op een liefdevolle manier als je van een zus mag verwachten. Het gezin staat continu onder hoogspanning en alles draait om Jani’s woede-uitbarstingen te voorkomen en de veiligheid van Bodhi te garanderen. Als moeder vraag ik mij af – terwijl ik dit verhaal lees – hoe lang deze ouders dit nog kunnen volhouden.

Wanhoop

Michael Schofield neemt je mee in een leven dat niet bepaald rooskleurig is. De wanhoop is voelbaar en ik heb vaak met een brok in mijn keel verder gelezen. Hoewel ik het zo nu en dan erg heftig vond, wilde ik toch weten hoe het af zou lopen met dit gezin. Je gaat gewoon houden van Jani, Bodhi en hun ouders die alles voor hun kinderen over hebben. Diep respect voor deze ouders die zich staande wisten te houden. Het zal ongetwijfeld ook een groot therapeutisch effect gehad hebben op de vader om hun verhaal op papier te zetten, ik denk dat het voor veel ouders ook een waardevol verhaal is. Want de “alles gaat goed hier” verhalen kennen we allemaal wel, maar deze vader kiest er bewust voor om te laten zien dat het niet goed gaat en neemt je mee de medische molen in. Hij deelt sterke momenten van hem en zijn vrouw, maar ook de zwakheden komen aan bod.

Een verhaal dat een diepe indruk op mij heeft gemaakt. Open en eerlijk geschreven, zonder opsmuk.

Mijn magische meisje – Michael Schofield
Literatuur overig, paperback, 320 pagina’s, the House of Books

 

twitterbutton.nl